เรซูเม่

 

 

เงินทุนที่ช่วยให้ฉันมีกินมีอยู่ จนถึงบัดนี้   มาจากการทำงานวิจัย     ซึ่งเป็นงานที่ บอกตามตรงว่า  "สบาย"  และก็อิสระมาก    ไม่ต้องตื่นเช้า  ไม่ต้องอยู่ดึก   ไม่มีข้อผูกมัดอะไร   ไปเที่ยวเป็นอาทิตย์ก็ไม่เป็นไร   ทำงานเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจ   และส่งงานตามที่ตัวเองเห็นว่าเหมาะสม     เงินก็ได้ตามเวลา    ดูเหมือนจะเป็นงานที่ดีทุกอย่าง    แต่ปัญหาอย่างเดียวของงานนี้ ก็คือ ..  ได้เงินน้อย

 

จริงจริง  มีปัญหาอีกอย่างหนึ่ง คือว่า  ฉันเสพย์ติด งานนี้เข้าซะแล้ว     มันไม่ใช่งานแบบที่ว่าจะทำไปตลอดชีวิต      วันหนึ่งก็จะต้องระเห็จออกไป จากสถานศึกษา     ฉันจบการศึกษาแล้ว     ฉันควรจะไปหางาน  ที่เรียกได้ว่า เป็นงานจริงจริง

 

 

 

เช้าวันนี้ ฉันลืมตาขึ้น   นอนขลุกอยู่บนผ้าห่ม ..  คิดถึงเรื่องเหล่านี้    สิ่งที่ฉันรู้สึก คือ  ฉันกลัว

ฉันกลัวว่า   ฉันจะติดอยู่ที่นี่ และจะก้าวต่อไปไม่ได้

 

ที่นอนนุ่มนุ่ม  ที่นอนไปได้เรื่อย  ไม่ต้องรีบร้อนออกจากบ้านไปทำงาน    มันสบาย   มันมีความสุขมาก

ฉันกลัวว่า   ถ้าฉันไปจากจุดที่ฉันยืนอยู่แล้ว   ฉันจะไม่อาจกลับมามี สิทธิพิเศษ ยามเช้าอย่างนี้อีก

 

แต่  ฉันไม่อาจจะอยู่อย่างนี้ได้ตลอดไป   เงินที่ได้ก็น้อย   ต้องเก็บเงินหลายเดือน  ถึงจะมีสิทธิ์ไปเที่ยวดีดี ได้     และคุณภาพชีวิตของฉัน ก็จะไม่มีวันดีขึ้นมาได้  หากฉันจะหยุด อยู่แค่ตรงนี้

 

 

 

ทุกคนที่โรงเรียน ที่ถามฉันว่าจะทำอะไรต่อไป หลังจากเรียนจบแล้ว    ฉันบอกเขาไปว่า   ฉันกำลังหางาน    แต่ในความเป็นจริง  ฉันไม่ได้ส่งเรซูเม่ไปที่ไหนเลย     ทั้งทั้งที่นักเรียนทั่วไปควรจะส่งเรซูเม่ ไปหางานล่วงหน้าให้ได้ก่อนจบ   ฉันก็ไม่ได้ทำ      ความกลัว หยุดฉันไว้ตรงนี้

 

 

ฉันกลัวว่า   หากฉันได้งานใหม่   ฉันจะย้ายออกจากตรงนี้ได้อย่างไร   ฉันจะไปอยู่ในเมืองใหม่ได้อย่างไร    เมืองที่อาจจะไม่รู้จักใครเลย

ฉันกลัว  การสัมภาษณ์งาน   ฉันกลัวตอบผิด   ฉันกลัวไม่เพอร์เฟ็กท์   ฉันกลัวการปฏิเสธ    ฉันกลัวพูดภาษาอังกฤษผิด   ฉันกลัวไม่รู้จะพูดว่าอะไร

 

และทุกครั้งที่  ฉันบอกกับตัวเองว่า  วันนี้ฉันจะเริ่มหางาน    วันนั้น ฉันจะเป็นเล่นเน็ท ท่องเว็บ  ไปอ่าน Wikipedia  ไปเล่นเกมส์      จิตใต้สำนึกพาฉัน ไปยังหนทางที่ สนุกกว่า  และ ปลอดภัยกว่า

 

 

ฉันไม่สามารถ ส่งเรซูเม่ ได้จริงจริง

พระเจ้า   นำทาง ฉันด้วย

 

นิว

นับ หนึ่ง สอง สาม ... หลับตา และยิ้มให้กัน
อืมม... บางที มันคงถึงเวลาหมดสนุกแล้วสิ! ความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ขึ้น ...เพื่อแลกกับปัจจัยที่5 หก เจ็ด และแปด

ยังงัยก้อขอให้เลือกหางานที่ยังสร้างความสนุกให้ใจตัวเองได้อยู่ : )

การเดินทาง ไม่ได้แปลว่าการก้าวเดินเพียงอย่างเดียว บางที... คือการก้าวข้ามทางที่ไม่เคยเดิน... ต่างหาก

: )
000231
14 มิ.ย. 2549 เวลา 01:51 น.

//กรุณาจินตนาการเสียงแบบเทเลทับบี้


หมดเวลาสนุกแล้วซิ หมดเวลาสนุกแล้วซิ
ขอพระเจ้าอวยพระพรนะครับ

^^v
000883
14 มิ.ย. 2549 เวลา 03:31 น.
เธอ อย่าคิดว่าทางใหม่ที่ต้องเดินมันจะไม่สนุกสิ ยังไม่ได้ไป ยังไม่ได้ลองเลย จะไปกลัวล่วงหน้าทำไมกัน
000313
14 มิ.ย. 2549 เวลา 08:56 น.
อย่ากลัวไปเลย....เพราะชีวิตคือการเดินทาง.....การไปสู่ที่ใหม่ๆ ก็คือการได้เห็นโลกที่กว้างขั้น
000228
14 มิ.ย. 2549 เวลา 11:26 น.
พี่น้อยยังไม่มีเวลาอ่าน
แต้แวะมา จุบ หลานชาย
002621
14 มิ.ย. 2549 เวลา 14:00 น.
เราต้องก้าวไปข้างหน้าค่ะ
เพียงแต่เราจะเลือกก้าวไปในทางที่เรารู้อยู่แล้ว หรือตัดสินใจรวบรวมความกล้าก้าวไปยังที่ใหม่ๆ

เป็นกำลังใจให้นะคะ
001036
14 มิ.ย. 2549 เวลา 19:46 น.
ความกลัว เป็นสิ่งที่จินตนาการขึ้นเอง

อย่ากลัวก่อนที่มันจะเกิดจิ
000332
14 มิ.ย. 2549 เวลา 23:29 น.
เหมือนบาล์มเลยอะค่ะ

กลัวโน่น กลัวนี่

แต่เค้าบอกว่า อย่ากลัวการเปลี่ยนแปลง เพราะอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้ อาจดีขึ้นด้วยซ้ำไป

แต่บาล์มว่า ก่อนจะลงมือทำอะไร คิดดีๆ ก่อนก็ดีเนอะ

มีใครบอกมาอีกว่า ถึงไม่เพอร์เฟ็คท์ ก็ลุยไปเลย ไม่งั้นจะไม่ได้ทำเลยนะคะ (หนังสือเล่มนึงว่าไว้)
002329
26 มิ.ย. 2549 เวลา 15:24 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic